Je ronde afgelopen maand je opleiding tot verpleegkundig specialist af. Hoe zag je pad daarnaartoe eruit?
"Ik werk inmiddels zes jaar in het AVL. Ik ben hier begonnen als traineeverpleegkundige, deed daarna een jaar oncologie-opleiding, werkte als oncologieverpleegkundige en ben vervolgens de tweejarige VS-opleiding gaan doen. Naast mijn werk bij Longchirurgie ondersteun ik ook nog af en toe bij andere patiëntgroepen."
Hoe zou je de afgelopen twee jaar in een paar woorden samenvatten?
"Verdiepend, vooral. Het was de verdieping waar ik naar op zoek was. Maar ook gewoon heel leuk, leuke klasgenoten, leuke collega's. En je moet echt op eigen benen leren staan: als je hulp vraagt, krijg je die, maar in de basis moet je het zelf doen."
Wat gaf de doorslag om verpleegkundig specialist te worden?
"Op de afdeling merkte ik dat ik bij complexere patiënten eigenlijk al wist wat er moest gebeuren. Ik had gewoon behoefte om zelf meer te mogen beslissen en behandelen. En ik vind het mooi dat ik als VS patiënten veel langer volg dan als verpleegkundige, niet alleen op de afdeling, maar ook ervoor en erna."
Je hebt voor je opleiding ook onderzoek gedaan naar een nieuw pijnprotocol binnen de longchirurgie. Waarover ging dat?
"De aanleiding was dat we steeds vaker minimaal invasief opereren, bijvoorbeeld met behulp van de operatierobot. Tegelijkertijd zagen we dat patiënten nog relatief veel opiaten kregen. Daarom wilden we onderzoeken of dat anders kon." Het onderzoek richtte zich op een ERAS-gebaseerd pijnprotocol, specifiek aangepast voor de thoraxchirurgie: ERATS (Enhanced Recovery After Thoracic Surgery).
"We vergeleken patiënten die volgens het nieuwe protocol behandeld werden met een controlegroep. Daarbij keken we naar opiaatgebruik en pijnscores in de eerste 48 uur na de operatie. Op de operatiedag zagen we dat patiënten in de onderzoeksgroep minder opiaten gebruikten, terwijl de pijnscores vergelijkbaar bleven." Door de relatief kleine onderzoeksgroepen konden niet alle verschillen statistisch significant worden aangetoond. Toch heeft het onderzoek al impact gehad op de praktijk.
"Het protocol wordt nog steeds gevolgd en verder geëvalueerd. Een mooi resultaat is dat de PCA-pompen (het pijnpompje dat patiënten zelf konden indrukken) inmiddels niet meer standaard worden gebruikt, omdat de pijnscores goed blijven."
Hoe krijg je collega's mee in zo'n verandering?
"Door mensen erbij te betrekken. Ik heb presentaties gegeven aan verpleegkundigen over ERAS en hun rol daarin. Daarnaast hadden we regelmatig evaluaties met chirurgen, longartsen, anesthesiologen, fysiotherapeuten en verpleegkundigen." Volgens Eline is juist die multidisciplinaire samenwerking essentieel om nieuwe werkwijzen succesvol te implementeren.
Jij was niet de eerste VS'er bij Longchirurgie, maar de vorige was al een jaar weg toen jij begon. Wat betekende dat?
"Dat ik de functie eigenlijk opnieuw mocht opzetten. Gelukkig had ik toegankelijke praktijkopleiders (chirurg en VS-ers). Maar in het begin is het fijn als er ergens houvast is, een plek waar je kunt meelopen. Ik was in het begin nog wel zoekende en had veel vrijheid om het zelf vorm te geven. Mensen zeiden 'doe vooral wat jij leuk vindt', maar dan denk je ook: oké, maar wat zijn dan mijn opties?"
Hoe heb je die vrijheid uiteindelijk ingevuld?
"Terwijl de meeste VS'ers hier vooral poliklinisch werken, ben ik bewust blijven vasthouden aan het klinische stukje door 's ochtends in de kliniek mee te lopen. Chirurgen, ANIOS'en en verpleegkundigen weten dat ze me daar elke dag kunnen vinden, die combinatie vind ik ontzettend waardevol."
